Przejdź do treści
POLBIONICA to polska spółka rozwijająca rozwiązania z obszaru biodruku 3D i medycyny regeneracyjnej. Wyróżniona w katalogu innowacji kampanii We Did It In Poland, dziś jest laureatem XXVI edycji konkursu „Polski Produkt Przyszłości”. Konkurs organizowany jest przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pod patronatem Ministerstwa Funduszy i Polityki Regionalnej oraz Ministerstwa Rozwoju i Technologii.
Czym zajmuje się POLBIONICA?
POLBIONICA łączy naukę z technologią, aby rozwijać bioniczne modele narządów i tkanek oraz narzędzia przyspieszające badania w kierunku medycyny regeneracyjnej. Rdzeniem działalności firmy jest zaawansowany biodruk 3D – w tym prace nad bioniczną trzustką jako potencjalnym przełomem dla pacjentów z chorobami przewlekłymi.
Firma rozwija również własne rozwiązania materiałowe i technologiczne wspierające biodruk (m.in. biotusze) oraz prace laboratoryjne nad modelami tkanek i narządów.
Bioniczna trzustka (cATMP®) – co to za innowacja?
Bioniczna Trzustka (cATMP®) to w pełni funkcjonalny, bioprintowany (druk 3D) organ z układem naczyniowym, tworzony z wykorzystaniem zaawansowanych biomateriałów i żywych komórek. Projekt ma odpowiadać na potrzebę alternatywnego leczenia cukrzycy typu 1 oraz wsparcia pacjentów z przewlekłym zapaleniem trzustki.
Kluczowe jest to, że bioniczna trzustka:
- produkuje insulinę i glukagon, a więc hormony niezbędne do regulacji gospodarki cukrowej,
- posiada bioprintowany układ naczyniowy, który ma zapewniać perfuzję organu i integrację z układem krążenia pacjenta.
Z perspektywy medycyny to obietnica zmiany jakości życia. Celem jest podejście, które może w przyszłości ograniczyć konieczność codziennej insulinoterapii i zmniejszyć ryzyko powikłań, przywracając pacjentom większą „normalność” funkcjonowania.
Innowacja, z której możemy być dumni
Bioniczna trzustka to w praktyce funkcjonalna tkanka trzustkowa wraz z koniecznym unaczynieniem, która wydziela kluczowe hormony regulujące glikemię – przede wszystkim insulinę, ale również glukagon.
To rozwiązanie mierzy się z kilkoma realnymi barierami obecnego leczenia cukrzycy typu 1 i ciężkich chorób trzustki.
Dziś wielu pacjentów funkcjonuje w trybie stałej „zewnętrznej kontroli” organizmu – z pompą, penami, sensorami, obliczaniem dawek i ryzykiem błędów. Bioniczna trzustka ma potencjał, by przesunąć punkt ciężkości z codziennego zarządzania chorobą w stronę bardziej fizjologicznej, automatycznej regulacji glikemii. Może ograniczać to skoki cukru i zmniejszać ryzyko groźnych epizodów hipo- i hiperglikemii.
W przypadku transplantologii i terapii komórkowych jedną z największych przeszkód jest to, że komórki, aby działały, muszą mieć zapewnione „warunki życia” – tlen, składniki odżywcze i możliwość wymiany produktów przemiany materii. Dlatego tak istotne jest unaczynienie. Koncepcja bionicznej trzustki zakłada rozwiązanie tego fundamentalnego problemu: zbudowanie funkcjonalnej tkanki razem z siecią naczyń, która pozwala jej przetrwać i pracować w organizmie.
